Gespannen – Spanning omzetten in positieve energie, waarom niet?!

Het was best spannend, dat eerste half jaar waarin ik voor de groep stond. Nieuwe gezichten, die mijn danspasjes en bewegingen zouden volgen. Het was iets waar ik al lang van droomde: Zumbadocent worden. Maar wat een druk! Ik wilde alles perfect doen. Elke beweging moest uit mijn hoofd komen, ik mocht geen fout maken. Hoe moest ik de groep entertainen? Was ik wel energiek genoeg? Vonden ze mijn manier van ‘blij zijn’ wel fijn? En wat als ze de muziek niet leuk vonden? Al die vragen dreven door mijn hoofd voordat ik aan de les begon. Het zorgde ervoor dat ik elke les met knikkende knieën startte.

Na zes maanden was de spanning nog steeds niet weg. Elke keer weer vroeg ik me af waarom ik dit eigenlijk zo leuk vind? Lesgeven, als ik altijd zo nerveus ben voor ik ga? Maar zodra de muziek begon en ik in beweging kwam, vergat ik alles. De energie van de groep, het plezier dat ze hadden, hoe fijn ze het vonden om lekker te bewegen. Hoe fijn IK het vond om lekker te bewegen en hoe leuk ik de muziek eigenlijk vond die ik had uitgekozen. Ineens vond ik het fantastisch. Het was alsof ik alles om me heen vergat en gewoon in het moment was.

Op een dag fietste ik weer naar de sportschool. Terwijl ik mijn pedalen ronddraaide, kwam er ineens iets in me op. Waarom zou ik die zenuwen, die onzekerheid, die ik altijd voelde op weg naar de les, niet omzetten in iets positiefs? Er gaan nu sowieso een hoop gevoelens door mijn lijf, dus waarom zou ik daar geen positieve gedachte aan koppelen? Waarom zou ik niet gewoon met een ‘YES’-gevoel en een gezonde dosis zelfvertrouwen de sportzaal binnen stappen? Het idee voelde krachtig. Wat als ik die negatieve spanning zou omarmen als energie, in plaats van als iets om bang voor te zijn?

En zo geschiedde. Vanaf dat moment, elke keer als ik op mijn fiets stapte richting de sportschool, voelde ik een andere energie. De zenuwen waren er nog steeds, maar ik besloot er anders naar te kijken. Zodat het me minder zou tegenhouden maar het mij een krachtige bron van energie zou geven. Dat was echt een bijzonder ‘omdenkmoment’. “Let’s go!’ Met een glimlach op mijn gezicht en vol vertrouwen stapte ik de zaal binnen. Vanaf dat moment lukte het mij om met meer plezier naar mijn Zumba-danslessen te fietsen.