Angst – Hoe angst mij uiteindelijk een gevoel van vrijheid bracht

Bang om op te vallen, bang om iets verkeerd te doen. Vooral op plekken met veel mensen, waar ik me het liefst verstopte. Een vaag en onbestemd gevoel wat zich voornamelijk in mijn kindertijd afspeelt. Een herinnering die me nu aan het lachen maakt, maar toen voelde het anders. Ik heb een leuk voorbeeld voor je. Die ene keer tijdens gym op de basisschool.

Op de basisschool, tijdens gym, speelden we een teamspel. Maar die dag had ik last van benauwdheid, dus ik hoefde niet mee te doen. In plaats daarvan werd ik scheidsrechter en kreeg ik de taak om de groep in tweeën te splitsen. Dat leek simpel, tot een klasgenootje naar me toe kwam, haar ogen fel van ongenoegen. Ik wil écht niet bij HEM in het team, fluisterde ze boos.

Ik voelde een knoop in mijn maag. Wat moest ik doen? Ik, die altijd stil was, die liever op de achtergrond bleef? Toch zette ik een stap naar voren. Met knikkende knieën liep ik op HEM af, mijn stem bijna onhoorbaar toen ik hem vroeg of hij alsjeblieft naar de andere groep wilde gaan. Ik hield mijn adem in. Bang. Bang om gehoord te worden, bang om iemand aan te spreken, bang om misschien afgewezen te worden.

Nu, jaren later, glimlach ik om dat kleine, bange meisje van toen. Want dat gevoel, die angst om iets te zeggen, heb ik nu veel minder. Zo leuk om die verschillen te merken van toen en nu. En tuurlijk is het oké om een keertje bang te zijn. Er zullen vast nog meer situaties in mijn leven voorbijkomen waarin de stem van angst mijn hoofd gaat overspoelen. Ik neem mezelf voor dat ik deze stem er dan laat zijn. Deze stem is luid. Maar wat ik ook heb geleerd is dat er een zachter stemmetje bestaat. Soms wil de stem van mijn hart met mij praten. Mijn hart fluistert. Wat wil ik graag doen en bereiken in mijn leven, ook al vind ik het zetten van deze stappen doodeng. Door toch deze stappen te zetten heb ik gemerkt dat er wegen voor mij zijn open gegaan. Zo bijzonder! Angstgevoelens kunnen mij verlammen, dwingen tot niks doen. Ik zie het als een soort misleiding van mijn emotionele lichaam.

Ik weet niet meer precies welke gedachten toen door me heen gingen, maar de angst om niet geaccepteerd te worden ‘door de groep’ was er zeker. Inmiddels heb ik geleerd dat afwijzing zelden zo hard is als ik vrees. En áls het gebeurt, dan is dat oké. Ik mag er even mee zitten, het zegt gelukkig niks over wie ik ben.

Om met spanning en angst te leren omgaan ervaar ik als een lange weg waarin je continu met jezelf aan het werk bent. Bij mezelf merk ik dat angst er nog steeds zit, maar ik heb geleerd hier op een andere manier naar te kunnen kijken. Zo nu en dan voel ik dat bange meisje nog in mij. Zeker in ruimten waar veel mensen zijn. Of de keren dat ik een presentatie moet geven. Maar in plaats van me te verstoppen, glimlach ik ernaar. Hé, daar ben je weer. Je mag bang zijn, je hoeft hier geen oordeel over te hebben. Dit geeft mij een hoop vrijheid zeg.”