Hechtingsangst – Verbinding betekent voor mij ‘the way of life’

Verbinding voelen met mensen kan ik wel als 1 van mijn belangrijkste waarden noemen. De magie van echt samenzijn, het delen van momenten, het voelen van elkaars energie. Lachen, genieten, het diepe gevoel van verbondenheid ervaren. Maar een waarde hebben en die ook echt naleven, dat zijn twee verschillende dingen. Dat naleven vooral. Dat vind ik nog wel knap lastig zo nu en dan.

Dus ik ga je nu even meenemen in mijn verhaal hoe ik hiermee omga en mee worstel. Verbinden wel heel belangrijk vinden maar het moeilijk vinden om hier daden van te maken. Genoeg voorbeelden ken ik hoor! Momenten waarop ik verbinding zocht maar het totaal niet vond. Of erger nog, niet kon toelaten. Herkenbaar? Ik heb vriendschappen verwaterd omdat ik mijn eigen weg ging zonder rekening te houden met de ander. Ik stond er gewoon niet bij stil, de flierefluiter die ik was. Ik deed het omdat het op dat moment goed voelde voor mij. Pas later besefte ik dat ik anderen daar toch wel mee gekwetst heb.

En mannen, pfoe, het moment dat ik een emotionele verbinding aan moest gaan met een man. Ik wist niet hoe snel ik op die momenten weg moest zijn. Hier stond ik dus ook nooit bij stil, het gebeurde gewoon. Mensen kwamen en mensen gingen. Het was wat het was. 

Jaren later, merkte ik toch diep van binnen een leegte op wat mij niet lukte om op te vullen.

Mistte ik die echte verbinding met iemand dan toch? Ze zeggen natuurlijk als je een ander iets wilt geven moet je er eerst voor zorgen dat je het jezelf kan geven. Sta ik eigenlijk wel in verbinding met mezelf? Wat vind ik mezelf eigenlijk waard? Geef ik mezelf eigenlijk wel die liefde die ik van een ander ook wel wil ontvangen? Die connectie met een ander niet aan durven gaan, was als een reactie hoe ik mezelf in het leven zag staan. “Ik zou wel niet goed genoeg zijn deze verbinding aan te mogen gaan met een ander.” Eerst maar verbinden met mijn eigen zelf. Daar wilde ik wel mee aan het werk.

Ik weet dat het fundament van verbinding al in de eerste momenten van ons leven wordt gelegd. Vanaf de geboorte is het cruciaal dat een baby zich hecht aan zijn of haar moeder. Dit gebeurt door aanrakingen, oogcontact, geluiden, en wederzijdse reacties. Een veilige hechting zou een kind een kind een stabiele basis geven om op terug te vallen als het even moet. Maar als deze hechting verstoord is, kunnen op latere leeftijd angsten, depressies en moeilijkheden in sociale en emotionele relaties ontstaan.

Toen ik geboren werd moest ik gelijk door naar de couveuse. Mijn nieren deden het niet goed genoeg, mijn lichaam werd geel en ik moest onder het blauwe licht. Mijn eerste hechting met mijn moeder heb ik daarom gemist. Ik ben blij dat ik in de couveuse heb gelegen anders was ik er nu niet meer geweest. Dus het zou zomaar kunnen dat dit een oorzaak is waarom ik het verbinden met vriendjes en vriendinnen zo lastig vind.

Het mooie aan het woord ‘verbinding’ is dat het nooit te laat is om het op te bouwen. Misschien dat het moeizamer gaat dan met een veilig gehecht kind, maar ik ben van mening dat alles te leren valt. Als je het maar zelf wilt. En ik wil het, ik wil die leegte vullen! Ik leer dat je het kan leren, voeden en versterken. Ik vind het in contact staan met anderen een superbelangrijk onderdeel van het leven om een sterke band op te bouwen met je dierbaren. Het maakt je mens! En dat wil ik graag. Een echt mens zijn.