Verdriet – O’mega mijn weg in verdriet

“Hi, ik wil graag een afspraak maken met de huisarts, ik heb last van een lichte pijn in mijn vingers en knieën. Vooral in de ochtend heb ik er het meeste last van. Reuma zit in de familie, kan ik dit laten testen?” Aankomende woensdag om 2u ‘s middags. Is dat goed? Dat was goed. Ik zette de afspraak in de agenda. Eenmaal bij de huisarts moest ik aanwijzen waar de pijn zat. Een bloedtest om reuma uit te sluiten wilde hij wel doen. Niks te vinden. 

De pijn werd erger. Langzaam verspreidde de pijn zich richting mijn polsen en enkels. Nog maar een keer langs de huisarts. Zuchtend hing hij achterover in zijn stoel. Ik zie hem nog zo zitten, met gefronste wenkbrauwen zat hij mij aan te kijken door dat iets te ronde brilletje van hem. “En nu ineens kan je niet meer precies aanwijzen waar de pijn zit?” Hij denkt vast dat ik hem in de maling neem. Weken gingen voorbij en de pijn werd alleen maar erger. 

Vooral ’s nachts en in de ochtend, in de middag had ik er minder last van omdat ik de halve dag al bewogen had. Gelukkig woonden we met z’n vieren in het studentenhuis, nu kon ik in ieder geval mijn huisgenoot vragen om mij te helpen aankleden. Met tranen in de ogen stond ik in de woonkamer, met pijnlijke vingers, terwijl mijn huisgenoot het knoopje van mijn broek dichtmaakte. Ik was 22 jaar oud.

Het was een lange zoektocht voordat ik ontdekte dat het hebben van mijn “pijntjes” fybromyalgie werd genoemd. Je-hebt-pijn-maar-we-weten-niet-wat-het-is hoorde ik van elke arts. Je kan niet meer sporten alleen nog maar wandelen en fietsen, veel rust nemen en kijk of je stressmomenten weg kunt nemen. Dat hoorde ik ook van elke arts. Hier nam ik geen genoegen mee. Totdat de GGZ mij een folder onder de neus schoof. “Ik geloof dat ik de oplossing voor je probleem heb, dit is wat voor jou.” Een folder over lichamelijke psychotherapie. 

Ik leerde dat als trauma’s en heftige gebeurtenissen zich voordoen, emoties vrijkomen. Als jij om wat voor reden dan ook deze emoties onderdrukt, als ze er van jou niet mogen zijn, zet het lichaam de energie die vrijkomt om in fysieke pijn. Dat was er dus met mij aan de hand! Ik had mijn oplossing gevonden. Bijna een jaar lang heb ik deze therapiesessies gevolgd, onwijs intensief. Wat een bak verdriet en ellende kwam eruit, dat had ik blijkbaar nog te verwerken. Tot ik op een dag wakker werd. De pijn was weg. Door het verdriet toe te laten, zijn mijn wonden van binnenuit genezen. Toelaten is de enige mogelijkheid. Ik kon weer zonder pijn genieten van het leven.